พลัดมาไกลจากบ้านเกิดเมืองนอน
ความจนมันพร่ำสอน บอกให้จากจรห่างถิ่นไป
พลัดเข้ามาอยู่ในโลกของเจ้านาย
แรงกายถวายแลกสิ่งที่นายจ่ายเป็นเงินตรา
นายกำหนดเวลา

พัดเอาตัวตนจากคนหนึ่งคนไปกับลม
กลมกลืนกับสังคมนินทาว่าร้ายให้จนชิน
อดทนต่อสิ่งได้ยิน ทำมาหากินเพื่อหนี้สิน
สักวันคงโบยบินได้กลับคืนถิ่นที่จากมา
ฉันขอแค่เวลา

* แต่ทุกเทศกาลบ่ได้เมือบ้านเฮา
ย้อนเงินในกระเป๋ากระซิบเฮาว่าบ่พอ

** เมษาจ้อบ่ได้พ้อดอกเด้อพ่อแม่
ลูกเมื่อยคักแท้ได้แต่คิดฮอดทางบ้านเฮา
ถ่าก่อนเด้อถ่าอยู่หม่องเก่า
ปลายฝนลมหนาว ลูกสิได้ฟ่าวอ่วยกลับคืน

โอ..ละน้อ..

อยู่บ้านเฮากะเว่าพื้น อยู่หม่องอื่นกะนินทา
คำเพิ่นวาให้เจ็บช้ำ ว่าบ่จำทางเมือเฮือน
วันปีเดือนเคลื่อน พ.ศ. ลูกยังบ่ท้อดอกพ่อเอ้ย
ยังบ่ละเลยดอกความหวัง ว่าสิพามั่งพามี

( ดนตรี )

* แต่ทุกเทศกาลบ่ได้เมือบ้านเฮา
ย้อนเงินในกระเป๋ากระซิบเฮาว่าบ่พอ

** เมษาจ้อบ่ได้พ้อดอกเด้อพ่อแม่
ลูกเมื่อยคักแท้ได้แต่คิดฮอดทางบ้านเฮา
ถ่าก่อนเด้อถ่าอยู่หม่องเก่า
ปลายฝนลมหนาว ลูกสิได้ฟ่าวอ่วยกลับคืน
โอ..

พลัดมาไกลจากบ้านเกิดเมืองนอน
ความจนมันพร่ำสอน บอกให้จากจรจากถิ่น..ไป