* ก็แล้วแต่เธอ แล้วแต่เธอ ถ้าไม่อยากจะรับไว้
ก็เอาเลยเชิญ เอาเลยเชิญ ฉันจะไม่ไปวุ่นวาย
เธอจะไม่มีฉันอยู่ในบั้นปลาย
หรือมันเป็นเพราะรักของเราสั้นไป
เจอกันวันสุดท้าย มันคงไม่มีความหมาย
หัวใจเริ่มแตกสลาย

ผมก็ยังหวังว่าจะ see you
กินไม่ได้นอนไม่หลับ that’s me too
เอาหน่อยหาวิธีดู ก็เพราะ I don’t wannabe fool
ถ้าหากเธอนั้นกล้าจาก งั้นหัวใจผมก็ไม่น่าฝาก
หน้าผากเคยอยู่ข้างปาก
ความทรงจำนั้นกลายเป็นภาพฉาก

ความเจ็บปวดทำสายกีต้าร์ขาด
นี่คือบทเพลงที่คนบ้าฝาก
เจ็ดขวดเรียงกันหน้าหาด
เมาระเนนและระนาดสมองห้าบาท
ก็นี่มันหัวใจคนไม่ใช่เศษผ้า
ที่จะหยิบโยนใส่ตะกร้าตาก
ใส่สัมผัสที่มันเคยจะวิเศษมาก
กลายเป็นเศษซากที่กระชากขาด
ข้อความสุดท้ายเรียนให้ทราบจาก
คนที่ปากธรรมดาไม่ได้คาบดาบ
รักของเราอยู่ในระนาบหยาบ
เธอกับฉันร่วมกันกล่าวสารภาพบาป

* ก็แล้วแต่เธอ แล้วแต่เธอ ถ้าไม่อยากจะรับไว้
ก็เอาเลยเชิญ เอาเลยเชิญ ฉันจะไม่ไปวุ่นวาย
เธอจะไม่มีฉันอยู่ในบั้นปลาย
หรือมันเป็นเพราะรักของเราสั้นไป
เจอกันวันสุดท้าย มันคงไม่มีความหมาย
หัวใจเริ่มแตกสลาย

ผมยังรักใครคนหนึ่ง ยังคิดถึงเขาคนนั้น
แต่เขามีคนอื่น ฝืนไปก็ช้ำ
ผมควรจะทำทุกๆอย่าง ทุกๆ ทางที่ผมนั้นทำได้
เพื่อให้เธอรักกับมัน อยู่กับฉันจนตาย

แต่บุคลิกสองรัก คือความเข้าใจ
ไม่ต้องเศร้าใจ ตัดสินใจปล่อย
ให้เขาไปเจอคนที่ดีจริง ไอ้เราก็ควรจะดีใจ
ขอแสดงความยินดีกับดอกไม้สักพัก

บุคลิกชีวิตเขา กลับเข้าไปอยู่ในชีวิตของเรา
เขาไม่ได้รักเรา ใจเราก็ยังไม่รักดี
ขอสารภาพด้วยสับสน แต่ว่าความรักคือศักดิ์ศรี
และบุคลิกที่ซับซ้อน โปรดหยุดทำร้ายฉันสักที

ผมยังรักใครคนหนึ่ง ยังคิดถึงคุณคนนั้น
แต่ที่ฉันทำ sometime สวนทางกับสิ่งที่ฉันเป็น
แอบเจ็บที่คุณน่ะรักใคร แอบเก็บเอาไว้ไม่ให้เห็น
และผมจะไปรักเขาได้ไง ถ้าเรายังรักตัวเองไม่เป็น
ผมยังรักใครคนหนึ่ง แต่คงไม่มีวันเห็น
ผมอ่านซ้ำ ก่อน unseen

* ก็แล้วแต่เธอ แล้วแต่เธอ ถ้าไม่อยากจะรับไว้
ก็เอาเลยเชิญ เอาเลยเชิญ ฉันจะไม่ไปวุ่นวาย
เธอจะไม่มีฉันอยู่ในบั้นปลาย
หรือมันเป็นเพราะรักของเราสั้นไป
เจอกันวันสุดท้าย มันคงไม่มีความหมาย
หัวใจเริ่มแตกสลาย..