เธอไปอยู่เมืองไกลไม่หลบมา
นับวันเวลาก็หลายปี
จะรู้มั้งหม้ายคนปรากนี้
วันเดือนเคลื่อนปียังคงรอ.. รอเธอ

เธอไปอยู่เมื่องฟ้าลืมนาทุ่ง
ไปหลงคำคนกรุงลืมภาษาถิ่น
รู้มั่งหม้ายสาวบ่าวน้ำตาริน
ไม่เป็นอันกินอันนอน
เพ้อรำพึงรำพันถึงแต่เธอ น้องเหอ..

* วอนเจ้าสาลิกา เจ้าย้อนคืนมา
หลบเรินเราได้หม้าย
อย่ามั่วหลงระเริง ลิ้มรสรื่นเริง
จนเผลอลืมตายาย
โอ้เจ้าสาลิกาอย่าเปลี่ยนทิศนิทรา
จำหัวนอนไม่ได้
หลบมาเสียตาน้อง พี่บ่าร่ำร้อง
กลับมาจะได้หม้ายสาลิกา

( ดนตรี )

โอแม่สาลิกงโอแม่สาลิกา
ใยมาลืมคนถ้ามาลืมนาบ้านเรา
(มาลืมคนค่อยถ้าว่าลืมนาบ้านเรา)
(มาลืมคนค่อยถ้าว่าลืมนาบ้านเรา)

ใยมาลืมพ่อแม่ปู่ย่าแก่เฒ่า
ปล่อยให้แกนั่งเฝ้าจนเลื่อนราวหลายเดือน
(ว่าคนแกเฝ้าจนเลื่อนราวหลายเดือน)
(ว่าคนแกเฝ้าจนเลื่อนราวหลายเดือน)

ไม่มีข่าวไม่มีข่าวไม่มีเรื่องราวมาส่ง
โอ้แม่สาลิกาเหมือนบินหลาลืมดง
(ไม่มีข่าวเลยหนาแม่สาลิกาลืมดง)
(ไม่มีข่าวเลยหนาโอ๋แม่สาลิกา)

หากว่าน้องยังรับรู้อยากให้เปลี่ยนใจประสงค์
หลบหาคน หัวนอนบ้านเรา

( ดนตรี )

( โอแม่สาลิกา.. )

* วอนเจ้าสาลิกา เจ้าย้อนคืนมา
หลบเรินเราได้หม้าย
อย่ามั่วหลงระเริง ลิ้มรสรื่นเริง
จนเผลอลืมตายาย
โอ้เจ้าสาลิกาอย่าเปลี่ยนทิศนิทรา
จำหัวนอนไม่ได้
หลบมาเสียตาน้อง พี่บ่าร่ำร้อง
กลับมาจะได้หม้าย..

* วอนเจ้าสาลิกา เจ้าย้อนคืนมา
หลบเรินเราได้หม้าย
อย่ามั่วหลงระเริง ลิ้มรสรื่นเริง
จนเผลอลืมตายาย
โอ้เจ้าสาลิกาอย่าเปลี่ยนทิศนิทรา
จำหัวนอนไม่ได้
หลบมาเสียตาน้อง พี่บ่าร่ำร้อง
กลับมาจะได้หม้าย.. สาลิกา

โอ้.. โฮ้.. สาลิกา
โอ้.. โฮ้.. สาลิกา..