ปร้านี้มันเหงา ไม่เหมือนบ้านเราที่บ่าวจากมา
หัวใจลาต้าคิดถึงหนักหนา พาหวังเหวิดใจ
ผู้คนมากมายไม่รู้ว่าใครต่อใคร
แลไปทางใดไม่เห็นยอดไม้ ไม่เห็นดวงดาว

กอดตัวเองเมื่อคิดถึงคนที่บ้าน
จากมานานจ้าน คิดถึงไอ้หลานสาเฒ่าขึ้นครัน
บินหลาพลัดถิ่น จากจรมาไกลเกินรัง
แต่อีกไม่นาน หลบไปอยู่บ้านหลบไปอยู่เรือน

* รอสักหิดความคิดถึงยังทำงาน
ไม่เคยลืมคาน ลืมหลังคาบ้านนอกชานหัวได
หัวจุกมันร้อง เสียงขับขานบ่าวยังจำได้
เสียงหวานจับใจ ที่ราวไม้ไผ่แขวนไว้ริมรั้ว

( ดนตรี )

กอดตัวเองเมื่อคิดถึงคนที่บ้าน
จากมานานจ้าน คิดถึงไอ้หลานสาเฒ่าขึ้นครัน
บินหลาพลัดถิ่น จากจรมาไกลเกินรัง
แต่อีกไม่นาน หลบไปอยู่บ้านหลบไปอยู่เรือน

* รอสักหิดความคิดถึงยังทำงาน
ไม่เคยลืมคาน ลืมหลังคาบ้านนอกชานหัวได
หัวจุกมันร้อง เสียงขับขานบ่าวยังจำได้
เสียงหวานจับใจ ที่ราวไม้ไผ่แขวนไว้ริมรั้ว
บ่าวคิดถึงสุดขั้ว..ไม่ลืมตัวลืมใคร..