มื้อ.. ที่แขนของเจ้า
ผูกฝ้ายขาวนำเขาบ่แม่นอ้ายบ่เข้าใจ
ก็รู้.. ว่าเจ้ามีชีวิตใหม่
อ้ายบ่มีบุญได้ป้อนไข่ ได้ผูกมือ

แต่บ่ต้องห่วงดอกเด้อ
บ่ต้องคิดหยัง แค่เว้าให้ฟังซือๆ
อ้ายยังคงคิดถึง แม้รู้ว่าเจ็บแต่คือ
สิ่งที่ยังเฮ็ดยังทำ..

* บ่ว่าบนโลกใบนี้ มีเจ้าอยู่ตรงหม่องใด๋
ผู้บ่าเก่าผู้ตัดใจบ่ได้ ยังเอาหัวใจตามไปนำ
เจ็บย้อนฮักบ่เคยหาย เหมือนเงื่อนตายผูกซ้ำๆ
บ่เคยจำ หัวใจของอ้าย ผูกไว้จังฝ้ายผูกตีน..

คำ.. บอกลาสุดท้าย
เจ้าเว้ามาจังใด๋ บ่แม่นอ้ายบ่ได้ยิน
ก็ฮัก.. เจ้ากว่าอะไรทั้งสิ้น
การอยู่ลำพังมันบ่ชิน มันบ่คือ..

แต่บ่ต้องห่วงดอกเด้อ
บ่ต้องคิดหยัง แค่เว้าให้ฟังซือๆ
อ้ายยังคงคิดถึง แม้รู้ว่าเจ็บแต่คือ
สิ่งที่ยังเฮ็ดยังทำ..

* บ่ว่าบนโลกใบนี้ มีเจ้าอยู่ตรงหม่องใด๋
ผู้บ่าเก่าผู้ตัดใจบ่ได้ ยังเอาหัวใจตามไปนำ
เจ็บย้อนฮักบ่เคยหาย เหมือนเงื่อนตายผูกซ้ำๆ
บ่เคยจำ หัวใจของอ้าย ผูกไว้จังฝ้ายผูกตีน..

ในความทรงจำจางๆ ของเจ้า
มันมีทั้งชีวิตของอ้ายอยู่ในนั้น
อ้ายคงมีชะตาเกิดมาเพื่อฮักเจ้าตลอดกาล
ผูกไว้หม่องนั้น ปลายฝ้ายลากดินหวิ่นดำ

( ดนตรี )

* บ่ว่าบนโลกใบนี้ มีเจ้าอยู่ตรงหม่องใด๋
ผู้บ่าเก่าผู้ตัดใจบ่ได้ ยังเอาหัวใจตามไปนำ
เจ็บย้อนฮักบ่เคยหาย เหมือนเงื่อนตายผูกซ้ำๆ
บ่เคยจำ หัวใจของอ้าย ผูกไว้จังฝ้ายผูกตีน..

เจ็บย้อนฮักบ่เคยหาย..
โฮ้.. โฮ้.. โฮ.. โฮ้ว..
หัวใจของอ้าย ผูกไว้จังฝ้ายผูกตีน