เฝ้ามองตัวเธอ มาแสนนาน.. แสนนาน
ดั่งกระต่ายหมายจันทร์ สูงออกปานนั้น
จะโน้มลงยังไง

ดาวที่ข้างเคียง สาดแสงทอประกาย
มันก็คงจะปราถณา เหมือนกัน
ยิ้มยามแรกเจอ ผู้ใดได้พบพาน
เป็นอันตกหลุมพรางความงามของเธอ

จะได้พบกันเมื่อใด อย่าใจร้ายไปนักเลย
โอ้ทรามเชย ดวงใจคนึงหา
หลงแพ้ทางคนอย่างเธอ ช่างพร่ำเพ้อพรรณนา
ยอดกานดา เลี้ยวมองที่ฉันที

* โอ้ช่อมาลี.. ที่รัก
ให้ฉันครองใจดวงนั้นของเธอ..
หัวใจมันปรารถนา รอเธอโน้มตัวลงมา
คงจะไม่ได้เจอ.. ใช่ไหม
มีวิธีอันใด โปรดช่วยบอกฉันที
ใช่ว่าให้เมตตาแค่ขอความเห็นใจ
บันทึกลงกระดาษ เขียนข้อความจากใจ
วอนให้ไป…ถึง..

ฉันไม่ได้งามแม้ใครหมายวางฉันอยู่บนนั้น
ไม่ส่องแสงอย่างพระจันทร์ ฉันมันคนธรรมดา
ผีเสื้อราตรีที่ใครหมายปองต่างปราถนา
รู้ไหมว่าส่งสายตา ให้เธอที่มองทุกวัน

แล้วเมื่อไหร่หนะเธอจะมา หรือต้องรอจนหมดเวลา
(หรือต้องรอจนหมดเวลา) หรือต้องรอให้ฉันไปหา..
(หรือต้องรอให้ฉันไปหา..) ถึงคราที่เราพบกัน
ณ ห้วงเวลาในยามราตรีที่อยู่ตรงนั้น
ฉันยังคงใฝ่และฝัน ให้เราได้เคียงคู่ใจ

* โอ้ช่อมาลี.. ที่รัก
ให้ฉันครองใจดวงนั้นของเธอ..
หัวใจมันปรารถนา รอเธอโน้มตัวลงมา
คงจะไม่ได้เจอ.. ใช่ไหม
มีวิธีอันใด โปรดช่วยบอกฉันที
ใช่ว่าให้เมตตาแค่ขอความเห็นใจ
บันทึกลงกระดาษ เขียนข้อความจากใจ
วอนให้ไป…ถึง..

ดาวที่ข้างเคียง สาดแสงทอประกาย
มันก็คงจะปรารถนา เหมือนกัน
ดั่งกระต่ายหมายจันทร์
สูงออกปานนั้น จะโน้มลงยังไง…