ท่ามกลางผู้คนเป็นล้าน
กลับรู้สึกเหมือนว่าไม่มีใคร
คำลวงของรอยยิ้มที่ไม่จริงใจ
รู้หม้ายเคว้งคว้างเหลือเกิน

เพื่อเธอที่อยู่ทางนั้น
คอยเตือนว่าฉันต้องไม่หยุดเดิน
ชีวิตในเมืองฟ้า ปัญหาที่เผชิญ
ต้องเดิน ร่วมทางกับความเหงา..

กอดตัวเองให้แน่นแค่ไหน
ไม่เหมือนคนที่บ้านกอดเรา
เหนื่อยมานานก็ยังมือเปล่า
อดทน.. กลั้นน้ำตาเอาไว้

* อยู่ตรงนี้แค่เพียงชั่วคราว
ต่อเติมฝันแล้วจะหลบไป
ในเมืองหลวงที่คนฝันใฝ่
ก็เป็นแค่เพียงเมืองเหงา
ต่อให้มีผู้คนมากมาย
มันก็ไม่อุ่นใจเท่าบ้านเรา
อยากกลับไปกอด เล่าทุกเรื่องราวให้ฟัง
คิดถึงเธอ.. เหลือเกิน..

ความสุขเลือนรางหายไป
เหมือนที่แสงไฟบดบังแสงดาว
เมืองนี้มีแต่ลวง แข่งขันทุกเรื่องราว
เราเป็นแค่ผู้อาศัย

คิดถึงกับข้าวเคยคุ้น
กลิ่นของทะเลที่มีอุ่นไอ
ชีวิตในห้องเช่า ต่อสู้ในเมืองใหญ่
เดียวดาย หัวใจมันเหน็บหนาว

กอดตัวเองให้แน่นแค่ไหน
ไม่เหมือนคนที่บ้านกอดเรา
เหนื่อยมานานก็ยังมือเปล่า
อดทน.. กลั้นน้ำตาเอาไว้

* อยู่ตรงนี้แค่เพียงชั่วคราว
ต่อเติมฝันแล้วจะหลบไป
ในเมืองหลวงที่คนฝันใฝ่
ก็เป็นแค่เพียงเมืองเหงา
ต่อให้มีผู้คนมากมาย
มันก็ไม่อุ่นใจเท่าบ้านเรา
อยากกลับไปกอด เล่าทุกเรื่องราวให้ฟัง
คิดถึงเธอ.. เหลือเกิน..

( ดนตรี )

* อยู่ตรงนี้แค่เพียงชั่วคราว
ต่อเติมฝันแล้วจะหลบไป
ในเมืองหลวงที่คนฝันใฝ่
ก็เป็นแค่เพียงเมืองเหงา
ต่อให้มีผู้คนมากาย
มันก็ไม่อุ่นใจเท่าบ้านเรา
อยากกลับไปกอด เล่าทุกเรื่องราวให้ฟัง
คิดถึงเธอ.. เหลือเกิน..

กลับไปหนุนตัก เล่าทุกเรื่องราวให้ฟัง
ในวันที่ฝันเป็นจริง..